| Super G tropem Dragona |
 |
 |
 |
| Autor: Piotr Gulbicki | ||||||
| Niedziela, 07. Luty 2010 12:19 | ||||||
Półtora miesiąca temu nie szczędził głosu dopingując walczącego o tytuł mistrza Europy wagi ciężkiej Alberta Sosnowskiego. O mało nie wskoczył wówczas do ringu by pomóc starszemu koledze. Teraz w tej samej londyńskiej York Hall Grzegorz Proksa sam stanie przed szansą zdobycia pasa – tyle, że Unii Europejskiej, w wadze średniej. Wygrana otworzy przed nim ciekawe perspektywy. Kiedy pod koniec 2004 roku w wieku dwudziestu lat podpisywał zawodowy kontrakt nie brakowało głosów, że to zbyt pochopna decyzja. Część bokserskich fachowców twierdziło, że Grzegorz powinien jeszcze poboksować na amatorskich ringach, spokojnie przygotować się do Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, a potem, z medalem w kieszeni, ruszyć na podbój profesjonalnego boksu. Nie brakowało obaw, że wychowanek Victorii Jaworzno tak szybko przechodząc na zawodowstwo może rozmienić swój talent na drobne. Proksę uważano bowiem za jednego z najzdolniejszych pięściarzy ostatnich lat jacy pojawili się nad Wisłą. I nie chodzi tylko o sukcesy, które odnosił (zdobył między innymi wicemistrzostwo Europy juniorów, brylował w kolejnych kategoriach wiekowych w mistrzostwach Polski, a ukronowaniem jego amatorskiej kariery był tytuł mistrza kraju seniorów). Ważne jest również to, że Grzegorz walczy w specyficzny, widowiskowy sposób. Z odwrotnej pozycji, na luzie. Bije w różnych płaszczyznach, wyprowadza dużo ciosów na dół, ma szybkie ręce. I – co równie ważne – myśli w ringu. Od czasów juniorskich kroków Andrzeja Gołoty, Dariusza Michalczewskiego oraz Jana Dydaka z niewieloma polskimi pięściarzami wiązano takie nadzieje jak właśnie z Proksą, który jako amator wygrał 130 walk, przegrał 10 i zremisował 4.
Słynna York Hall w Londynie. To tu Super G – taki jest ringowy przydomek Grzegorza – stoczy swoją jubileuszową, dwudziestą walkę na zawodowych ringach. Co ciekawe, ani razu nie walczył w Polsce, boksując głównie na Wyspach oraz w Stanach Zjednoczonych. Wszystkie pojedynki wygrał, w tym dwanaście przed czasem, a w York Hall pokazał się już kibicom trzy lata temu punktując Steve’a Conwaya. I był to jeden z lepszych rywali jakich spotkał na swojej profesjonalnej drodze. Polak kilka miesięcy wcześniej wywalczył tytuł młodzieżowego mistrza świata WBC oraz IBF i kiedy wydawało się, że niebawem nadejdzie czas na duże wyzwania, jego kariera nagle stanęła w miejscu. Pojawiły się problemy z doborem odpowiednich przeciwników, a przede wszystkim kontuzje z którymi zaczął się borykać. Udzielał się medialnie, w telewizji komentował walki bokserskie, zajmował się biznesem. |
Z dwoma championami| Komentarze |
|
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."
Kto jest online
Naszą witrynę przegląda teraz 14 gości
